حرف های یک آدم جا مانده!

به غایت روز🥚🥚 رو سپری کردم. پُر از درد و خون و خشونت و .. البته خشونت نبود. ولی خب خواستم بگم. من مدت هاست شام نمی خورم. که مثلا لاغر شم خیر سَرم. بعد گفتم دیشب یه چی بخورم. حاجی یه جوری معده دهن من و مورد عنایت قرار داد اون‌ سَرش ناپیدا.. یه خوراک بادمجون مَشتی زدم و خوابیدم از صُبش دل و‌ رودم اومد تو دهنم. همون نخورم بهتره. بعد صُبی بلند شدم پام و بزارم زمین نَعرم رفت آسمون. کفِ پام ، پنجه ش چنان دردی می کرد و می کنه که نمیتونم دو‌ قدم راه برم. فکر کنم دو‌ شب پیش که پیاده روی زیاد کردم کار دستم داد. یکمم ورم کرده و هی پُماد میزنیم ببینیم چه مرگشه.بعد حاج خانم لیمو ترش میخواس که آبشو بگیریم.خریدم اومدم آخرای قاچ کردن لیمو بود زدم دستم و هم باش قاچ کردم. فکر کردی تموم شد؟ خیر. غروبی بعد این همه بدبختی اومدم بخوابم دیدم لرز کردم و دارم وسط چله تابستون بندری میزنم. حالا اون لرز و شیکم تقریبا میزون شد اما این پا دهنم و سرویس کرده. فک کنم چشمم زدن حاجی.باید یه دونه ازین چشم نظرای گُنده آویزون کنم بالا سَر وبلاگ. متاهلا کار خودشون و کردن.. حالا این وقتا به شدت مظلوم و لوس میشم.اونقد که ببینیم میشینی برای اشک‌میریزی. بعد چون یاری در بَر نیست الان خودم و گوله کردم رو تخت و چایی نبات و عرق نعنا و پُماد درد پام بالا سرمه و دلم چیای نرم و سفید میخواد که سَرمون و بذاریم روش بلکم خوب شیم.

به خاطر مصیبتای وارده وقت نکرده بودم بیام بلاگیکس . اومدم و کلی سورپرایز شدم. تو این وضعیت خر تو الاغیم دیدم رفقا پیام دادن که یکی از بچه ها لطف کرده و از من و وبلاگ تعریف کرده.( کلیک‌ ) اونجام براشون نوشتم. حاجی خیلی مخلصیما. تعریف کلا خیلی حال میده. وبلاگ نویس با هر عقیده و مُدلِ دراز و کوتاهی دوست داره خونده بشه و دوستش داشته باشن. از دیرباز تو بلاگفا تا امروز بلاگیکس همیشه لطف همگی شامل حالم بوده. کلی رفیقای درجه یک و آدم حسابی تو این سالا پیدا کردم که به خاطر دردای مشترک خیلی بهم حس نزدیکی می کنیم. یه وبلاگ نویس به خاطر نوشتن حسایی که شاید هیچ وقت پدر و مادر و برادر و خواهر و همسرش ندونن پیشِ کُلی آدمی که هیچ وقت ندیده و شاید هیچ وقت نبینه خیلی حس نزدیکی به خواننده هاش می کنه. یه عالمه دختر و پسر از کُل مملکت بیان وبت و بزنن و وا کنن و بخونن و کامنت بذارن خیلی جذاب و دلچسبه.چه از همون زمان دایل اپ چه تا به امروز. همین دیگه خواستم بگم خیلی مخلصیم و دست به سینه میگم چاکریم. دم‌ همگی گرم.امیدوارم روزگارمون جوری بچرخه که بتونیم همیشه از حال خوشمون بنویسیم. نه مثل الان که منتظریم ببینیم کی موشک میخوره فرق سرمون.خوبه که مینویسیم. سه هیچ از خیلیا که حرفاشون و قورت میدن جلوتریم. قدرش و بدونین. روز 🥚🥚 امروز تهش خیلی هپی اندینگ شد و چسبید. بوس هوایی به تک تکتون. عروسی بچه هاتون با آبکش آب بیارم ایشالا.

شب اونایی که مُجردن بخیر.

( کلیک )

دیروز جایی بودم که میزبان به اصرار برای غذا نگهم داشت. قورمه سبزی به شدت غمگینی بهم داد که من تا به حال تو هیچ کجای کهکشان راه شیری و راه نارنجی همچین غذای زشتی ندیده بودم. با این حال خوردم.یعنی خب همیشه همینم. حتی بدترین غذای جهانم جلوم بزاری تا آخر میخورم که میزبان ناراحت نشه. بالاخره برای اون مزخرف زحمت کشیده‌ طرف. اما خیلی دلم برای اون قورمه سبزی سوخت. اون قورمه سبزی می تونست تبدیل به یه غذای شکفت انگیز شه اما به چیزی تبدیل شده بود که احتمالا خودش هم دلش نمی خواسته. سبزی های سرخ نشده به یک سمت شنا می کردن و لوبیاهای سفت به سمتی دیگه. آب جوشی فقط بود که مانند حوض فقط سبزی و لوبیاها رو در بَر گرفته بود. اصن‌ مزه خورش کرفس میداد تا اصلِ کاری. و من به این فکر کردم‌ اگر نارنجی غذاهای محبوبم و بلد نباشه خوب درست کنه چی؟ احتمالا کلی غصه بخورم و لاغر شم. هرچند خودم غذاهای زیادی رو بلدم‌ درست کنم. اما خب غذایی که نگارت درست کنه و افزودنیِ نارنجی بهش اضافه کنه مَزه ی دیگه داره. بعد فکر کردم‌ خسته به خونه برسم و همچین اثر زشتی جلوم بزاره چه باید کنم؟ قطعا همچون همیشه تا انتها می‌خورم‌‌ اما خب یه دفعه دو دفعه که نیست حاجی.بحث سیصد و پَنش سال زندگیه. ( تو سیاره ی من آدم ها حداکثر می تونن تا این سن زنده بمونن) اینم نیا بگو خب بهش بگو یاد بگیره. من دوست ندارم دلِ محبوبم رو بشکونم. در نهایت شاید چند باری جلوش درست کنم و امیدوارم دخترک باهوشی باشه و یاد بگیره.وگرنه که کلی غصه میخورم تا بمیرم. امروزم برای حفظ کردن انرژی مردانه م یه پیتزای حیدری درست کردم که چِل ستون چِل پنجره. چنان بویی راه افتاد در منطقه که قطعا دختر همسایه با بوش زده‌.

چرا همه تو بلاگیکس متاهلن؟ مثل بلاگفا که همه اسمشون فاطمه و زهرا بود. طرف پسر بود صدا می کردی فاطمه بر می گشت نگات می کرد. اینجام تا میای چار زانو‌ راحت بشینی وسط وبلاگت آدم معذب میشه. بوی متاهلی میخوره تو صورت آدم. بوش؟ ریمیکس بوی قورمه سبزی و لباس های شسته نشده ی تو سبد و کرم‌ ضد آفتاب.

یکی از کاسه های خاله رو‌ برداشتم.دو تا ماهی بهم زُل زده بودن.بعد نگاهشون و ازم‌ بر داشتن و شروع کردن به شنا کردن. سَر راهشون خوردن به یه ماهی پیرتر که داشت از اون‌ وَر میومد و براشون سَر تکون داد و گفت " عصر به خیر بچه‌ها آب چه‌ طوره؟ " بعد دو ماهی جَوون یکمی دیگه شنا کردن تا آخرش یکیشون به اون یکی نگاه کرد و گفت " آب دیگه چه کوفتیه؟ "

امروز حالم‌ نامیزون بود از اخبار دَم‌ صُبی که شنیده بودم. هنوزم تَه موندش و دارم حَمل می کنم‌ قبلِ خواب. طرف زورش به گُنده تر از خودش نمیرسه، عقده میشه واسش زورش و سَر بچه های خودش خالی می کنه. البته دور از جون بچه های شما باشن. بچه های تو کوچه رو میگم. سر گُل کوچیک.دیواری هم گُل حساب میشه. مُلتفتی که؟ حاجی میدونم گَرد سُم خَران شما هم میگذره ها. اما کاش به چشمم می دیدیم. امشب خیلی حالم نا فُرم بود. مریم میگفت ظلم پایدار نمیمونه. گفتم می دونم اما بعده ما اتفاق افتادنش فایده نداره. کلم خرابه. خیلی. بخوابیم. شب بخیر جوون طفلکی ایرانی.

این حامد عن آقا واقعا موجود عجبیه.بیشتر سریالاش و دیدم و این که عادت داره اول سریالاش سکانس آخر سریالاش و نشون بده هم از اون امضای مسخره ی کاراشه. حس خود نولان پنداری داره حاجی‌.تو سریالاش دختره به پسره شکلات میده یا پسره از دستِ دخترا از پنجره میپره پایین.و این سکانس احمقانه تو این اپیزودش تو بدنام. دو نفری نشستن کنار هم و در مورد این حرف میزن کدومشون زن مشترکشون و حامله کردن. فکر کن آخه. اونم دو‌تا مَرد ایرانی. یا تو اون سکانس قبلی به باباش میگه به زنم دست زدی یا نه.دختره با اون قیافه ی شیش در چهارش کُل شهر و آباد کرده بعد الان پسره دنبال اینه بفهمه بچش مال خودش یا محصول مشترکه. من چرا سریالای پلتفرمای ایرانی و میبینم؟

تو پَنش پَنش پَنش نشستیم کنار بچه ها. خسته بودم و حوصله ی حرف زدن نداشتم.اما میز بغلی دختره تا می تونست داشت حرف می زد. حاجی دخترا چقدر حرف می زنن؟ به رضا گفتم‌ . رضا گفت داره به پسره محبت می کنه. سحر گفت دختر پُر حرفم کنسله؟ دستام و گذاشتم‌ زیر چونم و گفتم بعضی روزا. مثل امروز. نگین به سحر ناخناش و نشون داد که فلان مُدلی کرده. مهناز گفت منم فردا وقتِ ناخن دارم. مهدی گفت تازه رفته بودی که. مهناز گفت خوشم‌ نمیاد ازش.مهدی گفت ولی من دوسش دارم.مهناز گفت ولی من دوسش ندارم. دست زیر چونه نگاشون می کردم و رو استکان چایی ضرب گرفته بودم. به رضا گفتم یکی از ریسپانس های آدمایی که محبت نگرفتن، خشمه. نسبت به اطرافیان. ریسپانس بعدی انکاره. فاز خود شیفتگی.خودشونو دوس داشتنی میبینن. چیزی غیر ازین نمیتونن تصور کنن.و چی بهتر ازین؟ آدم تو زندگی فقط خودشو داره.خودشم دوسش نداشته باشه که دیگه هیچی.رضا گفت حالا چه ربطی داره؟ گفتم وقتی پیش فرضت اینه که دوس داشتنی ای، دوس نداشتنت میشه نقص. یعنی آدمی که دوست نداره کامل نیس.یه نقص بزرگ داره، گفت خب؟ گفتم یعنی فرشته دو عالم هم که باشه، وقتی نمیخوادت، دیگه فرشته دو عالم نیس، گفت عجب، گفتم ها کاکو. بچه ها ساکت شده بودن و داشتن منبر رفتنم و گوش می دادن. گفتم سوالی ندارین؟ گفتن نه.موافقیم. گفتم موافق بودن تو خستگیم ترن آنه. از پشت سرم صدای ماچ اومد. نگین گفت ماچ صدا دارم کنسله؟ گفتم تو جمع وقتی من خستم همه چیز کنسله. سحر گفت حتی فرشته ی دو عالم؟ گفتم حتی صداش شبیه خانم هایده باشه. همه گفتن امشب خیلی خستس. گفتم ها. 

نزدیکی خونه یه خیابونِ معروف هست.از اونایی که پُر از رنگ و صداس. پُر از مغازه و بوتیک و خواننده خیابونی و این صحبتا. گاهی شبا واسه پیاده روی از اون مسیر میریم. هم یکم مغازه ها رو نگاه می کنیم هم آدمای جالب و زیبا و گاهی عجیبی که اونجا رفت و آمد می کنن. کلا واسه دیدن جای خوبیه. دیدنِ هر چیز.  امشب یه جای خیابون دیدم شلوغه و ملت وایسادن تماشا. من و رضا و مهناز بودیم. ملتِ تماشاگر و زدیم کنار و دیدیم یه دخترکی رو زمین نشسته و گریه می کنه. اعصابمون ریخت بهم. تو محلِ ما دختر نباس گریه کنه. همه رو زدیم کنار و گفتیم اگه کمک نمی کنین عین دسته خر برای چی وایسادین؟ دیدیم یه نگاری رو زمین نشسته و های های اشک میریزه. اولش نفهمیدم اما یکم گذشت دیدم پاش یه جایی گیره ! و بعد فهمیدیم پاش تو این دریچه های فاضلاب خیابون گیر کرده و در نمیاد. حاجی هیچکس هیچکاری نمی کرد. مطلقا ! فقط نگاه می کردن. مهناز رفت جلوش نشست و من و رضام کنارش. چند نفر گفتن زنگ زدن به آتیش نشونی تا بیان. مهناز دلداریش میداد و میگفت درست میشه و واسه هرکسی‌ ممکنه پیش بیاد. رضا میگفت واسه من پیش نیومده. با چشمام گفتم خفه شه و خودمم دوباره زنگ‌ زدم صد و بیست و پنش. دختره دستمون و گرفته بود اشک میریخت. انگار پاش خیلی زخمی شده بود. به ملت گفتم میشه دورش و خلوت کنین؟ هیشکی نرفت. رضا بلند شد و به چند نفر یکم تشر زد و چند نفری رفتن. ماشین آتش نشانی اومد و با یه سری دستگاه دریچه رو وا کردن و بریدن و ... صحنه های وحشتناکی بود حاجی. پای دختره داغون شده بود. آمبولانسم پشت بندش اومد و بُردنش. خواستیم‌ بریم باهاش که دختره گفت نه الان خانوادم میان. و خب رفت. و در عرض ده ثانیه بعدش تموم‌ اون آدما یهو غیب شدن. خیلی مسخره بود سکانس به مولا. با بچه ها داشتیم بر میگشتیم گفتم خوب شد کنارش موندیم. مهناز گفت چون دختر بود و خیلی خوشگل. رضا گفت مارو اینجوری شناختی؟ مهناز گفت دروغ میگم؟ گفتم پای پسر نره خر چرا باید اون تو گیر کنه؟ این دختر بود. نرم و نازک. جنسِ لطیف. باید هواشون و بیشتر داشت. مهناز گفت خوشم میاد هیچ وقت دروغ نمیگی.و من فکر کردم چقدر بده دروغ نمیگم.

دوستش داشتم. یعنی اون حس و حالی که بعد از دیدنش گرفتم و اون طراحی صحنه درجه یک و تصویر کردنِ روزگار خیلی قدیم واقعا حالم و میزون کرد. داستان خیلی خاصی نداشت. اما بسیار دلچسب بود همه چیزش. کارگردانش محمود کلاری بود. یکی از بزرگ ترین و خفن ترین فیلمبردارای سینما که این اولین فیلمش بود که خودش ساخته بود. یه جا گفته بود که این فیلم در واقع خاطرات کودکی خودش بوده که تبدیل به فیلم کرده. و من همش به این فکر می کردم چقدر عاشق این جادوی سینمام. اینکه کاش منم میتونستم خاطراتم و کودکیام و روزای پُر رنگ‌ قدیم رو به جای مکتوب کردن تصویرش کنم. خوش به حال اونایی که می تونن واقعا. بازیام همشون خوب بود. علی شادمان که همیشه درجه یکه و رایان سرلک که واقعا هنرمنده و مثل اون سریال زیر خاکیش همچنان در حال درخشیدن. اسم قبلی فیلم که تو جشنواره بود تابستانِ همان سال بود که تغییرش دادن به آدم فروش. راستی مهران مدیری هم یه تک سکانس داشت که خوب بازی کرده بود.

و..

یه دختر بچه داره این فیلم. که نابودم کرد. شبیه دختری بود که همیشه آرزو می کردم داشتم. همونقدر ناز همونقدر دلبر.. یعنی هر بار نشونش میداد دلم می رفت دیگه. مطمنم تو جهانی دیگر و سیاره ی خودم‌ قطعا دخترم همین شکلیه. چهرشم خیلی برام آشنا بود بعد که سرچ کردم یادم اومد تو فیلم زن و بچه هم گویا بوده. همین دیگه. پیشنهاد میشه و سه تا و نصفی ستاره ی نارنجی از پَنش تا میدم بهش. اینقدر دختره رو دوست داشتم یه سکانس خیلی کوچولو از دلبریاش و از رو فیلم ضبط کردم . ( کلیک ) تو فیلم اسمش مصی بود.اسم واقعیشم رونیکا. اسم دختر منم شادی.

خیلی خب. برق رفتنای مام شروع شد. قشنگ گذاشتن وسط خرما پزون مُرداد که قشنگ اون جیلیز ویلیز گرما رو حس کنیم. عالیه. و محشر. بریم برای آویزون شدن تو برق من و کوفتِ من که ببینیم برنامه ی هفتگیمون چیه. پرورشی پرورشی ورزش ورزش؟ یا ریاضی هندسه فیزیک شیمی؟ ابرررر قدرت خاورمیانه. آره ارواحِ خیکت. از دَر عقب ! گرممه و وقتی گرممه وحشی میشم. 

چقدرم از شنیدن فوتِ اکبر عبدی غمگین شدم. بازیگر تراز و درجه یکی بود. رو دستش تو کمدی نبود. چند وقتی بود قبلِ جنگ داشتم کالکشنِ فیلمای کارگردانای مطرح رو می دیدم. اکبر عبدی تو فیلم تمام کارگردانای درجه یک بازی کرده بود. ای ایرانِ تقوایی .. مادر علی حاتمی ... اجاره نشینای مهرجویی و ... روحش شاد. اوج کارشم تا همون اخراجی ها بود. بعدش افتاد به ابتذال و دشتِ پول و اشباع شدن. دیگه رو دستش نمیاد . کاش منم بمیرم تو این گرما.رو دستم‌ نیاد.

یکی از کانالا داشت قصه های مجید رو نشون میداد. نمیدونم چی داره توش اثری که ساخته ی ۱۳۷۰ هست همچنان هر بار که جایی پخش شه میخکوبش میشم. بی بی قصه های مجید خیلی شبیه مادر بزرگم بود. هر بار میبینمش یادش میوفتم. همونقدر مادربزرگ.شبیه تو قصه ها بود.مادربزرگم رو با موهای بلنده تا کمر که همیشه می بافتشون رو هیچ وقت یادم نمیره. همیشه از شمال که میومد تهران دوست نداشتم که بره. باهم کُلی بازی می کردیم. من عاشق جوجه های رنگی بودم و همیشه باهم تو حیاط خونه عشق می کردیم. یادمه یک بار گربه ی سَگ پدر یکی از جوجه هام رو بُرد دو تایی کُلی به خاطرش‌ گریه کردیم. بی بی قصه های مجیدم سرنوشت تلخی داشت. آخراش آلزایمر گرفته بود و حتی مجید رو هم دیگه نمیشناخت. فکر کن کسی که این همه وقت کنار هم بودین و نقش نوت رو داشته رو حتی دیگه یادت نیاد. کارگردانشم سرنوشت عجیبی داشت. کیومرث پور احمد. هیچ وقت اون عکسی که ازش دیدم که خودش و دار زده بود فراموشم نمیشه. هیچ وقتم معلوم نشد که چرا. البته که خودکشی چرا نداره... ولی خب به نظرم پور احمد با همین یه دونه اثر خودش و تا ابد موندگار کرد. خوبه آدم به اثری از خودش بزاره بمونه. نه؟ مثلا من چند وقت دیگه که قراره برگردم سیارم وبلاگم و پست هام میتونن یه اثر موندگار باشن؟ مثلا تو دورهمیاتون بگین یه جامانده ای بود و ... کاش بشه. از هوشنگ مرادی کرمانی هم نمیشه یاد نکرد. خدا حفظش کنه. چند وقت پیشا یه مصاحبه ازش میدیدم که میگفت من خیلی کتاب خوندم. تو روزگاری که کتاب خوندن خیلی مصیبت بود و تعریف می کرد برای کتاب تهیه کردن و خوندن چه مصیبتایی که نکشیده.‌من عاشق اون خونه ی مجید و بی بی هم بودم. اون حیاط و حوض دلبرش. خلاصه که یادش به خیر حَج آقا..

من دچار از ترس از ارتفاع شدیدم. چه روی چهار پایه باشه چه روی پُل هوایی چه هواپیما. رفتم و گشتم و فهمیدم احتمالا ریشه در کودکی داشته. چند تا از عکس های کودکیم و دیدم که من و مثل گُلدون رو طاقچه گذاشته بودن و من مثلِ ابر بهار اشک می ریختم. آره من از پرواز با هواپیما هم خیلی میترسم و با اینکه چند باری هم باهاش سفر کردم و وسطاش هم وصیتم رو نوشتم اما درگیر زمینم و ترجیح میدم اکثر سفر هام با قطار باشه.

مرداد امسال بنا به روایتِ تقویمِ گوگولیم خورده به نام ایستگاه راه آهن تهران که کُلی ازش خاطره دارم. هم از خودش هم از محوطه های دورش.نزدیکِ این ایستگاه و میدون راه آهن یه دیزی سرایی به نام آذری هست که سال ها پاتوق من و رفقا بوده. هنوزم لنگه کفشام و میشه اونجا پیدا کرد. و خود ایستگاه قطار هم نگم دیگه. چه سفر های تنهایی که در کوپه ی برادران با آدم های عجیب همسفر شدم و (‌کلیک) و چه سفر هایی که یه کوپه دربست گرفتم و با حاج خانم رفتیم مشهد و شیراز و غیره. ( کلیک ) مرداد گرم امسال وسطاش سالگرد خاله هم هست. دومین سالیه که رفته. و من باورم نمیشه دو سال از اون روز کذایی گذشت. یکی دو تا تولد هم بینش هست که این تلاقی مرگ و زندگی همیشه من و عصبی می کنه. همین دیگه. مرداد گرم و جهنمیت قشنگ. ولی خوشحال هستم و توام باش که ماه بعد کم کم نزدیک روز های خنک و پاییزی میشیم.

دیشب تو کوچه ی مام عروسی شد. گفتیم بعد از یه ماه که به خاطر جام جهانی روتین خواب سیندرلاییمون تغییر کرده بود زود بخوابیم.جات خالی خسته بودیم و خواب تو مُشتمون. یَک خواب عمیق نزدیک مرگی کردیم. اما.. به ما نمیرسه با آرامش خوابیدن. ساعت سه سه و نیم بود موقع اذون صبح با صدای پدافند مثل بُز پریدیم. داشت یادمون می رفت صداش چه شکلیه.داشتیم فراموش میکردیم طنین دلنواز انفجارو. اما خب زندگی تو خاورمیانه یعنی تکرار کابوس ها. چند دقیقه طول کشید تا بفهمم چه خبر شده. ریمیکس صدای پدافند و اذان مسجد ریمیکس عجیب و غریبی بود که تو پلیره هیچ دیجی ای هم پیداش نمیکنی. حالا اومدیم بخوابیم خواب که از مشتمون پریده بود.اینام ول نمی کردن. تا خود صبح یه خط در میون آتیش ول میدادن تو آسمون بی نوای پایتخت.خلاصه که بعد از جنوب و شیراز و اصفهون جنگ کشیده شد به تهرون. استوری بذاریم برج میلاد و بغل کنیم یا زوده؟ برج میلادی که خیلی وقته سرش و تو ماتحتمون احساس می کنیم.مملکت غزه شده رفته حاجی. انگاری باید عادت کنیم به این وضعیت. همیشه از حاج خانم میپرسیدم چطوری یه جنگ هشت سال طول کشید؟ الان دارم میفهمم چه شکلی.چشم بهم بزنی میشه یه سال و .. نه. امیدوارم ادامه نداشته باشه. حدود دو ماه هر روز رو سرمون کفِ تهرون موشک بارید و هیچ شَبیش عادی نشد. الانم نمیشه. جنوب و شمال و شرق و غربش فرق نمی کنه. کاش شیاطین برن و بشه واقعی ایران و بغل کنیم نه تو استوریا.. سَر درد سَگِ امروزمم میذاریم پای جان فدایی براش. کاری که از دستمون بر میاد.

من و این شب های جذابِ تابستونی در بلوار کشاورزه همیشه دلبر و‌ فکر کردن به سحابی های نزدیک به بالای سَر و عروج کردن به مناطقِ کشف نشده. 

+ بارون نیومده . چمنا آب پاشی شدن.

شب بخیر.

این ماجراجویی هم تموم شد . جام جهانی رو می گم . میخواستم به مناسبت این یه ماهِ جذاب چیزی بنویسم چیز خاصی به ذهنم نیومد . جز اینکه خوشحالم این جام جهانی رو هم دیدم . نشستم و یکم تو وبلاگم گشتم و دنبال جام جهانی های قبل گشتم که در موردشون نوشته بودم . دو تا جام جهانی قبل رو پیدا کردم . یکیش جام جهانی هشت سال پیش روسیه بود که فرانسه و کرواسی تو فینال بازی داشتن و فرانسه قهرمان شده بود . گویا اون سالا خیلی با فینال حال نکرده بودم و از ریخت فرانسه هم خیلی خوشم نمیومده .به جاش عاشق بازی های پرسپولیس بودم و دلتنگ بازیاشون . چه کردین با این جامانده که به این روز افتاد؟ ( کلیک ) از امباپه هم نوشته بودم و گفته بودم ستاره ای در حال ظهوره . داری استعداد یابی های شهاب جون و ؟ هشششت سال پیش این حدس و زده بودم و الان اون تو این جام جهانی اقای گل شد . کلی از این پیش بینی ها تو اون وب داشتم. بعدن میام می نویسم تا بیشتر به خودتون بمالین به خاطر داشتن همچین رفیق درجه یکی . ( کلیک ) اون سالام حتی بازیکنای تیم ملی رو مُخ بودن که اینجوری در مورد سردار نوشته بودم . فکر کنم این تنفر بر انگیز شدنشون از اون سالا داشت شروع میشد . که الان رسیده به اوجش . یه مُشت باسن نشور پلشت . از مربی به پایین . و جام جهانی چهار سال پیش . جام جهانی قطر . که آرژانتین و فرانسه تو فینال بودن و آرژانتین قهرمان شده بود . اون سالا از مسی نوشته بودم که بعد اون قهرمانی آخرین بازیش بوده و خدافظی کرده و نمیدونستم چهار سال بعد هم باز در حال بازی کردن باشه . از جام جهانی امسال نوشته بودم و گفته بودم دیگه احتمالا جذاب نیست و خب این و اشتباه کرده بودم چون امسال هم خیلی لذت بردم . حتی با بیشتر شدن تیم ها . و نوشته بودم و آرزو کرده بودم کاش چهار سال بعد یعنی امسال و الان، دستم بخوره به خیلی از چیزایی که دلم می خواسته . خوندن پست های قدیمی اونم با این همه سال گذشتن برام خیلی جذابه . بزرگ شدن و گذر عمرم و توشون می بینم . دستم خورد به خیلی از چیزایی که می خواستم بعد چهار سال؟ خب به خیلی چیزا که حدس میزدم نه . اما خب ناشکر نیستم و به یه سری چیزا هم هرچند اندک رسیدم و بابتشون خدارو شکر . ( کلیک ) . و اینم از جام جهانی امسال . فینالش خیلی برام دلچسب نبود .نه آرژانتین تیم همیشگی بود نه کلا نتیجه نتیجه ی دلخواهم . و خب فوتبال هم همینه و این همه سال تجربه بهم نشون داده که هیچ چیز همیشه اونجور که می خوایم پیش نمیره . این دوره هم تموم شد . خیلی بیشتر از جام هایی قبلی بازی هارو دیدم و لذت بردم . اشک های مسی فراموشم نمیشه . بلند شدنش پای یامال یادم نمیره . و اون لحظه ی رفتنش به سمت رختکن و پشت سرش که پُر از جشن و شادی ای که بود که مال اون نبود یکی از سینمایی ترین سکانس هایی بود که برای من عشق سینما می تونست رقم بخوره . یه تیتراژ پایانی سهمگین . و این بار دیگه بعید میدونم چهار سال دیگه مسی همچنان بخواد بازی کنه ! و من آرزوم برای چهار سال بعد و جام جهانی مراکش - پرتغال- اسپانیا اینکه که زنده باشیم و کشوری به نام ایران باقی مونده باشه و همه ..هممممه .. تو امنیت و آرامش و سلامت در حال زندگی کردن باشیم . همین .

گفته بودم شهرزاد و دارم ریواچ می کنم؟ اونم بعضی روزا. نمیدونم یادم نیست.‌ این روزا آلزایمرم شدیدتر از قبل شده. آخرای فصل یکشم. اونجایی که بزرگ آقا باعث میشه تا شهرزاد و قباد طلاق بگیرن و بچشون کویر و بسپارن به شیرین دیوونه. این اپیزودش جایی که قباد اومده بود دنبال شهرزاد دم دانشگاش و تو ماشین صحبت می کردن یکی از اون دیالوگ خوبا رو داشت. اونجا که شهرزاد به قباد گفت عاشقِ بُزدل عشق رو ضایع می کنه. میگفت خواهش می کنم این قدر واژه ی دوست داشتن و با الکی گفتنش نابود نکن. و من به عاشق های بُزدل در طول تاریخ فکر کردم.به اینکه آدم های ترسو چقدر و هیچ وقت تو مختصات زندگیم هیچ جایی نداشتن. اینکه آدم از عشق و زندگی بگرخه خیلی خیطه حاجی. امیدوارم هیج وقت هیشکی دچارش نشه. 

داستانِ اون امیر حسین رستمی و عشقش مریم هم بود. همون بازیگرای تیاتر. که دختره پول و قدرت اون جناب سرهنگه متاهل هوش از سرش برده بود و باعث شد به پسره جواب منفی بوده. نامرده بی معرفت.

بریم یکم تخمه بخریم برای بازی فاینال. قصه به آخر رسیده .. امیدوارم تهش هپی اندینگ باشه و مام خوشحال. نشدم فدای سرشون. مهم لذت در طول مسیره حاجی. 

دراز کشیده بودم جلو تلویزیون قبل از شروع شدنِ فوتبالِ رده بندی، یکی از کانالا داشت یه پسره ی توریست ایرانی رو نشون میداد که قبلا چند تا برنامه ازش تو یوتیوب دیده بودم. این بار رفته بود هانوی ویتنام. پایتخت این کشور. که کُلی داستان و پُشت سَر گذاشته این شهر و کشور که حالا کاری ندارم. اما یه جاش بود پسره نشست کنار ویتنامیا‌ و یه آبجوی تگری با دو درصد الکل زد بَر بدن و پُشت بندش گفت رسمه باید بادوم زمینی شور بخوری و در ادامه یه عالمه از میوه های عجیب غریب اونجارو خورد و ... تو کُل این مستنده به این فکر می کردم این بشر چقدر من و داره زندگی می کنه. با یه کوله خیلی از کشورارو رفته و میره و عشق دنیارو داره می کنه. کاش زندگی بعدی اگه وجود داشت بتونم این مسیر رو‌ برم.

دلیل برگزاری رده بندی چیه واقعا؟ دو تا تیم شکست خورده بدون حس و حال چرا باید باهم بازی کنن؟ بازی شکست خورده ها جذاب نیست. اما خب دارم میبینم تا فینالِ فردا که بشوره ببره. فغانس داره به چیزِ سگ میره‌.

ماه امشب و دیدی؟ خیلی خوشگل بود. شبیه تو بود. یه درصد ازون زیباییش هم تو این عکس نیوفتاد. اون سیاره درخشان کنارش زهره س؟ چند وقتی هست همیشه کنار ماه اون و می بینم. اون منم. نشستم دارم‌ روی ماهت و میبینم. به مولا. شب بخیر جوان پر از امید ایرانی.

امروز همش این آهنگ‌ رو زیر لب می خوندم. مخصوصا اینجاش که میگه:من از سمتِ سپاه عشق بازان آمدم سویت..که بنویسم خجالت می کشد ماه از گُل رویت.."

داشتم گشت و گذار و بعد مدت ها یه نگاهِ مبسوط می کردم. دیدم یه سری تنش بود بین اینوری و‌ اونوری و وسطی باهم. تو بیست و چهار ساعتِ گذشته.بعد پُستِ من اون وسط بین جنگ و جان فداها که داشتن یَقه جِر می دادن می درخشید که از حلوای دختر همساده نوشته بودم.حقیقت خندم گرفت خب.بامزه بود.هرکی ندونه فکر میکنه طرف یعنی من کُلا تو یه دنیای دیگه سیر می کنه.اما خب کیه که ندونه چند وقتی هست میخوام ازین اوضاع و احوال 🥚🥚 بنویسم اما نمیدونم چه مُدلی قلم در دست بگیرم و نامه ی خود را آغاز کنم که فحش به کسی ندم.حال و حوصله ی به در بگو دیوار بشنوه هم ندارم. در نتیجه سکوت پیشه کردم تا ببینم چی بنویسم ازین احوال جنگی. بعد‌ آخه میدونی یه سری حرفایی که این روزا زده میشه چه تو وبلاگا چه استوریا خیلی برام اسپویلن. یعنی دقیقا همون احوال جنگِ اول و جنگِ ! دی ماه و جنگِ قبل عید. انگار همه یه مُشت ربات هستن که بعد یه مدت میان و یه سری حرفا رو تکرار می کنن و ایران و تو استوریا بغل می کنن و میرن دنبال کارشون. این جنگ سومی هم که نمایشش و اداش از خودش هم بیشتر شده. آهنگای حیدو هدایتی و قصه های احسان عبدی پور و بزار و بگو جنوبِ مظلومم. تو این زمینه حرف زیاد دارم. که مطمئنن خیلی خوشایند خیلیا نیست. که خب اینش به یه ورم. اما بعدا در موردش حرف می زنم. فقط جانِ خودتون اینقدر یه سری حرفارو عین چیز تکرار نکنین. بیشتر بخونین. بیشتر ببینین. بیشتر فکر کنین و مثل کاربُن حرفاتون و کپی نکنین اینور اونور. حتی اگه قراره تغییر کنین هم اشکال نداره.تغییر عقاید خوبه. آدمیزاد خوبه تغییر کنه. نگران این نباشین چون افتادین زمین باقی مسیرم مجبورین سینه خیز برین که کسی شک‌ نکنه. میگیری چی میگم دیگه؟ فقط یه چیز میگم تو دلت بگو بیش باد. خدا مُسببین نابودی ایران و از اون بُرج تو چابهار تا سربازای طفلکِ اون پادگان و اون صیادای بنده خدا که از لنجشون یه تیکه موتورش مونده بود رو لعنت کنه.دو صد برابر بیشتر از چیزی که من هم گفتم لعنت کنه.

من عاشق حلوام. یعنی صبح تا شب به مدت خیلی طولانی تا ماه های بسیار زیاد بهم حلوا در اشکال و طعم ها و مدل های مختلف بدی بسیار راضی و خشنودم. امروز اون دختره همساده بود که اون سری برام شُله زرد آورد. یادته؟ همون که بنده رو همچون انسان های نخستین اون روز دیده بود، باااز نذری آورد.پستش و گشتم پیدا نکردم. خلاصه، حاجی این چرا اینقدر نذری میاره؟ این جمله در ذهنم شکل گرفت. و به این نتیجه رسیدم ایشون از اون روز بعد دیدنِ لختم دیگه نتونسته اون تصویر رو فراموش کنه و‌ هر شب رو با بد خوابی تا صبح یه چرخ زده و به یاد سیکس پَک هام هر شب زده به جدول. نشون به اون نشون که به هیچکدوم از همسایه ها این نذری رو نداد جز ما. اصن تو بشقاب یا سینی هم نبود. تو دستش گرفته بود و وقتی در رو باز کردم کلی لبخند شیش در چهار رو صورتش نقش بست. گفت بفرمایید و این بار که چند درصد پوشیده تر از قبل بودم هُل نشدم و حلوا رو گرفتم و گفتم خدا نذرتون و قبول کنه. یعنی نذرش چی می تونه باشه؟ کاش زودتر بیاد و بگه میمیره برام و بدون من نمی تونه زندگی کنه و من حلوای روز های تلخش هستم . چون من تو این سن و سال خیلی حال و حوصله ی قِر و قمیش بازی های عاشقانه ی تینیجری رو دیگه ندارم. وقت تنگه. البته اینکه جواب من مثبت باشه رو مطمن نباش. چون حلواش اصلا شیرین نبود متاسفانه و این یه پوئن منفی به حساب میاد.