حرف های یک آدم جا مانده!

من هنوز هم مومنم. مومن به رفاقت باهاش. نخ های نازکی که من و هنوز به زمین متصل نگه داشتن. پایه ی رفاقت های دو‌طرفه. دو‌طرفه همیشه قشنگه. از اصل تا فرع.‌یه طرفه که مُفت نمی ارزه. اون محکوم به فناس. خلاصه رفاقت باهاش خیلی حال داده.به واسطه ی تولدش دلتنگ مشهدش بودم و گوشی رو جوریدم و رسیدم به خرداد پارسال که اونجا بودیم. میخواستم امسالم بریم. نمیدونم میشه یا نه. اما امروز کلا روح و روانم سمت حرم بود.الان و این لحظه تهران یه نمِ بارونی هم داره میزنه، فضا کاملا احساسی برای باریدن. کارگردان و تهیه کننده و بازیگرا هم همه آماده.این ویدیو که پارسال گرفتم و دیدم بیشتر از قبل دلم میخواد بپیچیم به بازی و بیایم تو صحن گوهرشاد عشق بازی. دعا کن یکم بیشتر زنده بمونیم مَشتی.خیلی چاکریم. 

( کلیک )