حرف های یک آدم جا مانده!

امشب عروس تعریفیمون خیلی بازی دراورد. چند بار خواستیم چیزی مرقوم کنیم هی اومدیم به در بسته خوردیم. میگفت که دلم برای بلاگفا تنگ شده. گفتم بلاگفام ازین بازیا زیاد در اورده ولی چون دلمون تنگشه کم و کاستیاش یادمون نمیاد. همیشه همینه دلمون که تنگ میشه فقط خوبیاش و خوشگلیاش یادمون می مونه. خون به جیگر کردنا زود فراموش میشه. بعد موضوع به این سمت رفت که گفتم من بیشتر دلتنگ آرشیو عجیب غریب اونجامم. و اصلا یادم نمیاد کی بَک آپ گرفتم. ولی کُل زندگی بیست و سالم اون تو ریخته شده. و بیشتر دلتنگ‌ اینم برم‌ پستای هزار سال پیشم و بخونم وگرنه که جا واسه نوشتن باشه تو بگو دیوار می نویسم. تو بگو پُشتِ محبوب، مینویسم.تو بگو بلاگیکس زیبا رو می نویسم، حاجی من حتی دو ماهم تو بیان نوشتم. ازین بدتر که نبود.مهم نوشتنه و خونده شدن. باقیش حاشیه س برای سرگرم‌ شدن.

راستی چرا جدیدا همه ازین پلتفرمای وبلاگ نویسی میرن میزنن؟ سه چار تاش و من شنیدم که در حال راه اندازی و اینان. پول توشه حاجی؟ منم بیام بزنم. نارنجی بلاگ. یه دونه بسه دیگه. تعداد پلتفرما از تعداد نویسنده ها داره بیشتر میشه. 

دیگه چی؟ همین دیگه. باقی بقایت. آها امشب داشتم به دلبری کردن ! فکر می کردم. میدونی دیگه من کلا فکر زیاد می کنم. بعد یادم اومد یه کلیپی از اینستای خدابیمرز اون قدیما دانلود کردم. خلاصه جوریدم پیداش کردم و به به. تو گوشی زده جون بیست بیست و پَنش.تقریبا یه سال پیش ریخته بودم.یادمه تو کانال هم گذاشته بودم و در ستایشِ دلبری کردن نوشته بودم و یه چیزی تو این مایه ها که دلبری کردن شیک و خوشگل این شکلیه که این خانم تو همه ی ارکانش‌ موجود داره.و پیشنهاد کرده بودم اگه خواستین دلبری کنین این شکلی انجام بدین جواب میده. از همون منبر رفتنای همیشگی دیگه.خلاصه که اینم یه کلیپ جامانده ای دیگه که خیلی وقته نذاشته بودم. شبت آروم.

( کلیک‌ )