حرف های یک آدم جا مانده!

آلارمی که باهاش از خواب ناز بیدار میشم مدت هاس که آهنگ Flower's love هست. آهنگی از هنرمند معروفِ فرانسوی که احتمال زیاد با نام آهنگ تیتراژ برنامه ی دیدنی ها میشناسیش. هم سن و سالای من این برنامه و آهنگش و خوب یادشونه. خلاصه، وقتی این آلارم پخش میشه همچون پروانه ی تُپُل نارنجی که از روی گُل های نارنجی بلند میشه از خواب پا میشم و پرواز می کنم. اما امروز صبح که ساعت ۴ و ربع آلارم زد انگار یه موشکِ بی چند توم فرو رفت. تا چند دقیقه داشتم دور و برم و نگاه می کردم ببینم کجام.اولین بار بود این ساعت پا میشدم. گوشی و برداشتم و یه کانال آلمانی پیدا کردم و تلویزیونم‌ روشن کردم و صداش و قطع کردم تا از اراجیفِ میثاقی که همیشه آبش و میخوره و محمدرضا احمدی که یه نفس در حال مالیدن بودن راحت بشم.در نهایت بازی رو دیدم. خوشحالم که به خاطرش از خواب نازم‌ زدم؟ خیر. ارزشش و داشت که بیدار بمونم‌ ؟ بله. بازی قشنگ و پُر گلی بود. اما چقدر تیم مملکت بَده.اصلا قصد کوبیدنِ بی دلیلش رو ندارم. اما نیوزلند یکی از ضعیف ترین تیمای جام بود.اکثر بازی های جام رو دیدم تا الان. به راحتی باید می بردنش.به جز یه بازیکن هیچی نداشتن. اما نتونستن. تیم پیر پاتالا. که جُز رضاییان و طارمی بقیه برای تفریح اونجان. دفاع بسیار نابوده. مثلِ آب خوردن هر وقت اراده کردن زدن به قلب دفاعِ تیم مملکت. تنها دستاوردی که این بازی براشون داشت وا شدن پرچمِ مملکت وسطُ لس انجلس بود . اها ساعتِ قلعه نویی هم بود که خوشحال شدیم از دیدنش. این تیم اگه با این وضع با بلژیک و مصر بخوان بازی کنن اتفاق های بدی در انتظارشونه‌.

خلاصه روز پر فشار و خوابالودی رو گذروندم و خیلیش هم هنوز مونده. با قهوه همچنان سَرپام، اما جاده لغزنده است، از سمت راست برانید.