حرف های یک آدم جا مانده!

این ماجراجویی هم تموم شد . جام جهانی رو می گم . میخواستم به مناسبت این یه ماهِ جذاب چیزی بنویسم چیز خاصی به ذهنم نیومد . جز اینکه خوشحالم این جام جهانی رو هم دیدم . نشستم و یکم تو وبلاگم گشتم و دنبال جام جهانی های قبل گشتم که در موردشون نوشته بودم . دو تا جام جهانی قبل رو پیدا کردم . یکیش جام جهانی هشت سال پیش روسیه بود که فرانسه و کرواسی تو فینال بازی داشتن و فرانسه قهرمان شده بود . گویا اون سالا خیلی با فینال حال نکرده بودم و از ریخت فرانسه هم خیلی خوشم نمیومده .به جاش عاشق بازی های پرسپولیس بودم و دلتنگ بازیاشون . چه کردین با این جامانده که به این روز افتاد؟ ( کلیک ) از امباپه هم نوشته بودم و گفته بودم ستاره ای در حال ظهوره . داری استعداد یابی های شهاب جون و ؟ هشششت سال پیش این حدس و زده بودم و الان اون تو این جام جهانی اقای گل شد . کلی از این پیش بینی ها تو اون وب داشتم. بعدن میام می نویسم تا بیشتر به خودتون بمالین به خاطر داشتن همچین رفیق درجه یکی . ( کلیک ) اون سالام حتی بازیکنای تیم ملی رو مُخ بودن که اینجوری در مورد سردار نوشته بودم . فکر کنم این تنفر بر انگیز شدنشون از اون سالا داشت شروع میشد . که الان رسیده به اوجش . یه مُشت باسن نشور پلشت . از مربی به پایین . و جام جهانی چهار سال پیش . جام جهانی قطر . که آرژانتین و فرانسه تو فینال بودن و آرژانتین قهرمان شده بود . اون سالا از مسی نوشته بودم که بعد اون قهرمانی آخرین بازیش بوده و خدافظی کرده و نمیدونستم چهار سال بعد هم باز در حال بازی کردن باشه . از جام جهانی امسال نوشته بودم و گفته بودم دیگه احتمالا جذاب نیست و خب این و اشتباه کرده بودم چون امسال هم خیلی لذت بردم . حتی با بیشتر شدن تیم ها . و نوشته بودم و آرزو کرده بودم کاش چهار سال بعد یعنی امسال و الان، دستم بخوره به خیلی از چیزایی که دلم می خواسته . خوندن پست های قدیمی اونم با این همه سال گذشتن برام خیلی جذابه . بزرگ شدن و گذر عمرم و توشون می بینم . دستم خورد به خیلی از چیزایی که می خواستم بعد چهار سال؟ خب به خیلی چیزا که حدس میزدم نه . اما خب ناشکر نیستم و به یه سری چیزا هم هرچند اندک رسیدم و بابتشون خدارو شکر . ( کلیک ) . و اینم از جام جهانی امسال . فینالش خیلی برام دلچسب نبود .نه آرژانتین تیم همیشگی بود نه کلا نتیجه نتیجه ی دلخواهم . و خب فوتبال هم همینه و این همه سال تجربه بهم نشون داده که هیچ چیز همیشه اونجور که می خوایم پیش نمیره . این دوره هم تموم شد . خیلی بیشتر از جام هایی قبلی بازی هارو دیدم و لذت بردم . اشک های مسی فراموشم نمیشه . بلند شدنش پای یامال یادم نمیره . و اون لحظه ی رفتنش به سمت رختکن و پشت سرش که پُر از جشن و شادی ای که بود که مال اون نبود یکی از سینمایی ترین سکانس هایی بود که برای من عشق سینما می تونست رقم بخوره . یه تیتراژ پایانی سهمگین . و این بار دیگه بعید میدونم چهار سال دیگه مسی همچنان بخواد بازی کنه ! و من آرزوم برای چهار سال بعد و جام جهانی مراکش - پرتغال- اسپانیا اینکه که زنده باشیم و کشوری به نام ایران باقی مونده باشه و همه ..هممممه .. تو امنیت و آرامش و سلامت در حال زندگی کردن باشیم . همین .