حرف های یک آدم جا مانده!

فیلم دیدن و کم کم دارم شروع می کنم. به رسم بلاگفا که هر وقت فیلمی رو که می دیدم یه پست معرفی ازش برای دل خودم همیشه ثبت می کردم. اولین فیلم در سومین روز سال ۱۴۰۵ از استنلی کوبریک عزیز استارت خورد. به اقتضای شرایط جنگی یه فیلم جنگی انتخاب کردم تا روان خودم و به فنا بدم. عجب فیلمی بود. اون نیمه ی اول فیلم که تو پادگان میگذشت و نحوه ی آموزش سربازا و تبدیل کردن اونا به یه سری حیوون وحشی و درنده چقدر ترسناک و عجیب بود. خود همون نیمه ی اول فیلم یه فیلم سینمایی کامل بود. نیمه ی دوم فیلم که در مورد حضور همون سربازا که حالا تبدیل به اسلحه های در حال حرکت بودن چقدر خفن بود. نشون دادن اون جنایت های وحشتناک و حضور آمریکایی ها در ویتنام . طعنه ها و کنایه های کوبریک در مورد اینکه آمریکایی ها با جنگ های نظامیشون در حال آوردن آزادی به کشور های دیگه هستن. نیمه ی سوم و آخر فیلم و داستان اون تک تیراندازم که به نظرم نقطه اوج این شاهکار بود. روح و روانم و‌ ریختم بهم.اما ارزشش و داشت.