حرف های یک آدم جا مانده!

شب بخیر. البته ما که احتمالا خوابمون نبره.با صداهای آشنا و غیر تکراری چند دقیقه پیش، اما هرکی خوابه خوش به حالش. احساس می کنم سَرمون شده بیست و پنش کیلو. بَدیش اینه خیلی فکر می کنیم. باید بزنیم به طبل بی عاری.که میگن عالمی داره. کاش بتونیم ای سرزمینِ دیرین. تا چشم کار میکنه چیزی دیگه قشنگ نیست.اما خب با ذره بین میوفتیم به جونش‌ که پیدا کنیم. تا سحر چه زاید باز.