حرف های یک آدم جا مانده!

فکر کنم خیلی پیرم برای جایی به نام بلاگیکس. خیلی سعی کردم خودم و باهاش تطبیق بدم اما تغییر برای من سخته.حتی سعی کردم تو این روزای جنگ که کف تهران وسط بمبارون کلی حرف برای نوشتن دارم با پست های کوتاه کوتاه خودم و جا کنم توش. اما نمیشه. اینجا یکمی زیادی گوگولی و فانتزیه برام. من همون بیانش رو هم فقط زمانی که نت نبود و بلاگفا خاموش بود میومدم. هزار ساله عادتم به همون جای خلوت و خاموشم تو بلاگفا. این روزا سعی کردم رو نوت گوشی بنویسم.اما فهمیدم علاوه بر نوشتن نیاز به خونده شدن هم دارم. توسط آشناها نه جایی که چار دیوارش غریبه س. این همه شعر گفتم که بگم حالم خوش نیست. دلم میخواد یه پست کیلومتری بنویسم و نمی تونم. می خوام و نمیشه. خسته و سر درگم. عصبی و افسرده .