حرف های یک آدم جا مانده!

چه خبر از نت بین المللی؟ همه چیز میزونه؟ می رین اینستا و اینا؟‌ من که خیلی نمیرم. یعنی میرم اما کم. همه چیز به نظرم زشت شده. همه انگار یه پُلی زدن از قبل دی به بعد از خرداد. اون وسط رو پاک کردن . یعنی انگار چیزی نبود. شتر دیدی ندیدی. پول باید در بیاد به هر حال. همچنان خانم خانه دار با باسنش وارد دوربین میشه و غذا درست می کنه و ویو می گیره. اون یکی هم که فقط با من رابطه نداشته، دوس پسر جدیدش معرفی میکنه. بقیه هم لب ساحل با موهای زرد عقدی. یه سری هم شورت و بند و بساط تبلیغ می کنن. خیلی از پیجا رو زدم که دیگه نیان. اما باز از یه جا در میان. من که جا اینستا بیشتر دلبند بازیام شدم. بعد از سه ماه دوری می شینم و شبا تا یه وقتِ خالی پیدا می کنم یه یکی دو ساعتی میرم تو دنیای بازی ها. پیش آلن ویک. می شناسیش؟ داستانِ رمان‌ نویس معروفی رو میگه که خودش توی داستاناش گرفتار شده. در نتیجه تلاش میکنه با نوشتن داستانی در مورد یه مامور اف بی ای ازین وضعیت خارج شه.‌خیلی عمیق و فلسفی و ترسناکه حاجی.بسیار از گیم پلیش لذت می برم و البته آخراشم هستم. ( کلیک ) .خلاصه که ما روزامون و این شکلی می گذرونیم. ما مثل هم نیستیم. این آهنگ جذابم از بازی رو می ذارم بری گوش کنی حالش و ببری. ( کلیک )