حرف های یک آدم جا مانده!

جام حهانی ام شروع شد. نمیدونم چندمین جام جهانیه که می بینم . اما یادمه اولیش سال ۱۹۹۸ بود. فرانسه. و اون بازی جاودانه ی قبلش، ایران -استرالیا تو ملبورن. در خونه ی کودکی ها. سکانس های تیکه تیکه ای ازش یادمه. اما اون بازی آمریکا و گلای استیلی و مهدوی کیا رو کامل یادمه . اون روزا همه چیز به مزه ی دیگه داشت. نمی دونم به خاطر کودکی بود و دغدغه نداشتن، شایدم حجم غم و اندوهمون اندازه ی خودمون بود. کوچولو . به مرور که گذشت و بزرگ شدیم همه چیز کم کم بی مزه شد. یادمه تو‌ همون کودکیا یه دفتر که روش برچسبی با عکس علی دایی بود بر می داشتم و اسم تیمارو می نوشتم و جدولاشون و مرتب می کردم و با هر بازی و برد و باختاشون بهشون امتیاز می دادم و یه نمودار بامزه درست می کردم.مزه ی ذوقش هنوز باهامه. دیگه اما حالا هزار تا سایت و تحلیل هست. اسم تحلیل اومد یاد دکتر صدر افتادم. چقدر این بشر و دوست داشتم.یادش بخیر.

 حالا رسیدیم به جام جهانی ۲۰۲۶. مکزیک-کانادا-آمه ریکا. اولین بار تیما از ۳۲ تا تیم شدن ۴۸ تا تیم. در نتیجه کلی تیم ریز و درشت هم اضافه شده که مزه ی بازی ها رو کمتر کرده. حداقل تو دور گروهی. فکر کن. ایتالیا برای دومین دوره هست که تو جام نیست. اما کوراسائو هست ! حالا برو بگرد این کشور کجای کره ی زمین هست اصلا. ساعتای بازی هام بسیار 🥚🥚 هست. ۴ صبح . ۵ صبح ۶ صبح. اون ساعتا که عمرا بیدار نمیشم. اما ساعتای ده و نیم شب و احتمالا ببینم. درسته دیگه مثل قدیم فوتبال بین حرفه ای نیستم اما جام جهانی و نمیشه از دست داد. من حتی به عنوان پرسپولیسی ۶ آتیشه هم مدت هاست دیگه بازیاشونو ندیدم.

 ایرانم امسال هست. شانس صعودشونم‌ انگار بالاس.  یکی از بازیاشونم ۴ صبه. فکر کنم ببینم. امیدوارم موفق باشن با اینکه خیلی وقته اون حس عرق ملی ! رو بهشون ندارم. دیگه واسه هیچ موجودی یقه جر نمیدم.ربطی هم به بازیکنا و‌ عملکردشون نداره. کلا خیلی وقته حس تعلقم به خیلی چیزا کمتر شده.دلایلشم‌ زیاد و مشخصه.با این حال قطعا بازیاشون و می بینم و احتمالا با بردشون خوشحالم بشم. دیگه چی؟ همین دیگه. امشبم اولین بازی رو دیدم.قشنگ بود. مکزیکین ها آفریکاییا رو بردن.سه تام اخراجی داشت بازی افتتاحیه ! احتمالا بیشتر از جام جهانی بنویسم.به یاد روزگار نوجوانی.