حرف های یک آدم جا مانده!

فوتبالی که نسل من میشناخت پُر بود از ستاره. سوپر هیروهای امروزی. تو هر تیمی کم کم پَنش شیش تا ستاره بود که اسمشون و تریلی نمی کشید. اما فوتبال این روزا خالی از هر ستاره شده. تک و توک.

دیشب،شبِ ورود ستاره های کمیابِ این روزا بود. بازی فرانسه سنگال رو دیدم. نیمه اول به غایت خسته کننده و نیمه دوم به شدت جذاب. امباپه یکی از اون ستاره های جذابه.بهش میگن لاک پشتِ نینجا. چون خیلی شبیشه. یه نفره بازی رو دراورد. اون گُل آخرش چقدر چسبید. فوق العاده بود . لذت بردم از دیدن بازیش. دیشب هیروی مورد علاقه ی من یعنی مسی هم ورود کرده بود.کسی که عکسش رو دیوار اتاقمه. هرکسی لیاقت حضور رو دیوار هیروهای من و نداره. اما چون ساعتش چهار صبح بود دیگه جون نداشتم بیدار بمونم و بیخوابی رو تحمل کنم. ندیدم و آقای مسی هت تریک کرد ! چقدر دلم‌ سوخت که بیدار نموندم. نکته ی غم‌انگیز هم اینه که این هیروها قطعا آخرین بازیاشونه. امشبم اون غاز گردن دراز که دوستش ندارم اما نمی تونم خفن بودنش رو کتمان کنم میاد. رونالدو. با ۴۱ سال سن.مثل یه جوون بیست ساله همچنان هست و می درخشه. امروز تو ماشین یه بازی رو هم دنبال کردم. اتریش اردن‌. اتریش برد. اما اردن هم‌ خیلی خوب بود. اسم دروازبانشون یزید ابو لیلا بود :) یادم‌ بنداز بعدا در مورد تیم کیپ وردم بنویسم.

این روزا زیاد دارم پُست مینویسم. هر موقع اینجوری تند تند مینویسم بعدش یهو غیب میشم. خودم و میشناسم.