حرف های یک آدم جا مانده!

هنوزم بعد بیست و چند روز، که دیگه داره میرسه به یه ماه عادت نکردیم به جنگ . خودم و میگم. در ادامه ی شوخی های خدا و کائنات با ایرانی ها دومین شب رعد و برقی رو هم در حال گذروندنیم. و تا بیای بفهمی که این صدای لعنتی چی بوده و بری تو کانال های خبری و چک کنی که ببینی داستان چیه یه چند سال از عمرت کم شده. به جان خودم تهران هیچ وقت اینجوری رعد و برق نداشت آسمونش. چه گرفتاری شدیم. بند دلمون پاره شد. می خواستم با گذاشتن این آهنگ یه پست به یاد قدیما از معشوقه ی ناموجود نارنجی بنویسیم و دلا رو‌ ببریم به جایی که عطر تو باشه تو هواش، اما این صدا هرچی زده بودیم رو پروند. همین آهنگ و گوش کن و خودت حدس بزن که دل و احوالمون کدوم سمتا سیر می کرده دیگه. فی الواقع ترجیح بر این است که بخوابیم که شب جنگی- انفجاری- رعد و برقی نکشیدی که عاشقی یادت بره. شب بخیر.