حرف های یک آدم جا مانده!

اون تیشرتی که دوستش داشتم و روش نارنجی نوشته شده بود اوریتینگ ویل بی اوکی میشه گیر کرد به یه چیز نوک تیز بی نا موس و از شرق تا غربش اندازه کله م سوراخ شد. الان منی که بنده ی نشونه هام میتونم از دو زاویه بهش نگاه کنم. یکی اینکه قرار نیست هیچ چیز اوکی بشه و قراره پاره بشیم. یا اینکه قراره همه چیز خیلی بیشتر از چیزی که فکر می کنیم اوکی شه. اونقدر که اصن این اوری تینگی که جر خورد، توش به حسابم نیاد. حالا به هر صورت غیر ازین دو تا نیست.خواهیم دید چه خواهد شد. مهم اینه که من غمگینم.و تیشرتم به زودی دستمالی برای گردگیری و قابلمه برداشتن میشه.