حرف های یک آدم جا مانده!

هر موقع یه آهنگ از جناب عارف می شنوم این روزا به قول شیرازیا جیگرم له میشه. نشد بعد از فوتش در موردش بنویسم. خیلی دوستش داشتم و با فوتش خیلی غمگین شدم.یکی از اخرین پست هایی که تو اینستا گذاشته بودم اهنگی بود که تو یکی از کنسرت هاش خونده بود.قصه ی گل و تگرگ که مال سیاوش قمیشی بود. و اون ورژن خودش و خونده بود. و اونقدر زیبا و لطیف و عاشقانه بود که تو کپشن فقط نوشتم آخیش. از بس که با شنیدنش آخیش می گفتم.یکی از سالم ترین و درست ترین و ژوست ترین صداها رو داشت.جزو نسل شگفت انگیزی که ازشون تک و توک باقی موندن. صدایی که خیلی ها باهاش عاشق شدن. خواننده شدن.میزان ارادتم بهش وصف نشدنیه.تو یکی از مصاحبه هاش که این اواخر دیدم.خیلی لاغر و نحیف و مریض شده بود.فکر کنم سرطان داشت‌.از خانم خیلی جوانش می گفت که پولاش و بالا کشیده و دخترش وظیفه ی نگهداریش و بر عهده گرفته. ازین میگفت که زود خوب میشه و دوباره می خونه. حیف.. این اواخر انگار خیلی اذیت شده بود.اما خب خوش به حالش. یه جورایی در واقع تا به این سن زندگی کرد. همه چیز و دید.فراز و فرود ها.محبوب بودن و در اوج بودن..از قبل انقلاب تا مهاجرت خودش یه مسیر طولانی بوده.

+ اون کلیپ کنسرتش رو که گفتم اینستا گذاشته بودم و پیدا کردم.( کلیک )