حرف های یک آدم جا مانده!

شب طوفانی رو در پیش داریم. باد جوری زوزه میکشه و از سوراخ سُمبه ها میخواد خودش و بکشونه تو که باور نکردنیه. تهرانِ پُر باد. امروز اما هوا درجه یک بود. ده از ده. تو گویی هوای بیرمنگام. اینقدر دلبر. فقط مقادیر زیادی شلوغ شده و پُر ترافیک که خب اینم قشنگه دیگه. یعنی اینکه اوضاع فعلا در امن و امانه و رفقا رفتن تو دریا تنگه رو گشاد کنن. روز پُر باری داشتم. دیدی بعضی روزا همه چیز جفت شیش میاد؟‌ امروز همینجوری بود. به اکثر کارام رسیدم و مثل دومینو‌ همش پشت هم خورد زمین. تا ببینیم فردا روزگار چه نقشه ای برامون چیده. لاکردار هر روز در حال سورپرایزمه.ولی خب قرار بر اینه خسته نشیم دیگه، درسته؟ فعلا راه زیاده برا خستگی. کلی کار داریم. خستم شدی امید داشته باش همه چیز درست میشه. چون باید درست شه. همیشه یادت باشه گفتی سَرت بره قولت نمیره. به همون پسره ی ریشوی اخموعه تو آینه که صورتش خیس بود قول دادی خسته نشی حتی اگه یه روز به مُردنت مونده باشه. باقیشم بسپریم به اونی که باید . ما زورمون و میزنیم دیگه.تًش هرچی شد میزاریم رو چشم.خب؟ شب بخیر.

( کلیک )