حرف های یک آدم جا مانده!

یه کپی دست چندم از فیلم های سعید روستایی. از اون فیلما که اتفاق های بد قطار و پشت سر هم میریزن تو زندگی. ازونا که هیچ نقطه ی روشنی توش وجود نداره و بدبختی هست که پشت سر هم میاد . از دزدیده شدن لپ تاپ دختر خانواده شروع میشه و تا تهش که انتها نداره تموم نمیشه. من باز با این مسئله ی سیاهیش مشکل ندارم. اما اینکه همه ی اتفاق هایی که میوفتاد سطحی و غیر قابل درک بود اذیتم می کرد. بر خلاف فیلم های روستایی که تلخیش تا بعد فیلم هم باهات میموند از بس همه چیز عمیق و قابل لمس بود. اما این نه. همه چیز انگار بی دلیل و بی مزه کنار هم قرار گرفته بود تا فقط بدبختی ادامه دار باشه. یادمه دو سال پیش تو جشنواره خیلی ازش تعریف میشد. و یادمه تو سینما پردیس ملت بین این فیلم و زیبا صدایم کن مردد بودیم و خوشحالم که اون فیلم و انتخاب کردیم واسه دیدن. بازی شهاب حسینی هم خیلی تکراری شده. صدای دختره و لحن حرف زدنش هم خیلی رو اعصابم بود. ماست.